Seria IV Tour de France Berlinetta nie różniła się wydatnie od poprzedniej, co pozwoliło na “rozpędzenie” produkcji – po piętnastu egzemplarzach Mk III, od lutego 1958 do marca 1959 stworzono 29 jednakowych berlinett z nadwoziem od Scagliettiego – niektóre miały podobno mieć obniżone dachy, ale z informacji o istniejących do tej pory egzemplarzy to nie wynika.

Z zewnątrz jedyną innowacją było kolejne zredukowanie żaluzji na słupku C – począwszy od czternastu, poprzez trzy skończono na jednej (tylko dwa pierwsze egzemplarze serii mają jeszcze trzy). W kwestiach technicznych dopiero w połowie produkcji wprowadzono poprawki oznaczone sufiksem D przy nazwie ramy – 508 i silnika – 128. W przypadku pierwszej oznaczało to wzmocnienie w krytycznych miejscach, w przypadku drugiego wprowadzenie lżejszych korbowodów i ich wałów oraz tłoków. Kompresja w gaźnikach raz jeszcze różniła się w zależności od egzemplarza, w wyniku czego moc różniła się od 240 do 260 KM.